پس از گرم کردن و شعله ور کردن مراحل پیش گرم کننده و خشک کردن، تحت عمل جریان گرمای تابشی، هنگامی که دما به حدود ۱۰۰ درجه سانتی گراد می رسد، آب بین سطح سوخت و شکاف سوخت به تدریج تبخیر می شود و به تدریج از مایع به مایع تغییر می کند.
در مرحله احتراق پایرولیز، با افزایش دمای احتراق، اجزایی که وزن مولکولی کوچکی در سوخت دارند، پایرولیز و بخار می شوند و احتراق فاز گاز پس از رسیدن به نقطه اشتعال رخ می دهد. محصولات اصلی به دست آمده توسط گاز رسانی pyrolysis CO و H2 هستند.
در طول مرحله احتراق ثابت کربن، کربن ثابت باقی مانده در سوخت توسط احتراق اولیه فرارها احاطه شده است. اکسیژن نمی تواند سطح کربن را لمس کند. پس از مدتی کک شروع به سوختن می کند. در طول این مرحله کربن ثابت عمدتاً به ترتیب با اکسیژن، دی اکسید کربن و بخار آب واکنش می دهد. در طول این فاز میزان سوختگی افزایش می یابد و نرخ سوختگی دوم به اوج خود می رسد.
در مرحله فرسودگی شغلی، با پیشرفت احتراق، سرعت احتراق به تدریج کاهش می یابد، محتوای خاکستر افزایش می یابد و کک باقی مانده در خاکستر پیچیده می شود که مانع انتشار فرارها می شود و در نتیجه مانع احتراق مداوم کک می شود و در نتیجه نرخ احتراق کاهش می یابد. تا سوخته بشه . در عین حال کربن باقی مانده در خاکستر ظاهر می شود.
پس از چهار مرحله فوق، فرایند احتراق سوخت تولید شده توسط تولیدکننده ماشین گلوله چوب در واقع فرایند احتراق مواد فرار و کک است. اگرچه سابق ۱۵٪ از زمان سوختگی را تشکیل می دهد، اما گرمای منتشر شده ۶۵٪ از کل گرما را تشکیل می دهد.
سوخت دانه ای یک سوخت جامد شکل و چگالی است که توسط پرس مکانیکی در یک دستگاه قالب گیری پس از پیش درمان مانند خشک کردن و پولور شدن به دست می آید و چگالی انرژی آن پایین تر از چگالی زغال سنگ نیست. به عنوان مثال یک سوخت ذرات با محتوای آب ۱۰٪ و چگالی ۱٫۲۵ گرم بر سانتی متر مکعب می تواند نسبت چگالی انرژی ۰٫۷۲ داشته باشد و حاوی حدود ۱/۳ مقدار ترکیبات آلی به عنوان کربن ثابت در سوخت باشد. اما محتوای فرار زیاد است، بنابراین گلوله ها راحت تر از زغال سنگ می سوزانند.